โดมินาทริกซ์กับเอสคอร์ตต่างกันอย่างไร?

ฉันนับครั้งไม่ถ้วนว่าบทสนทนานี้เกิดขึ้นกี่ครั้ง

ข้อความใหม่ปรากฏในกล่องข้อความของฉัน

"สวัสดีมิสเทรส หนึ่งชั่วโมงเท่าไหร่?"

ฉันบอกราคาของฉันไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา คำถามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็มา

"รวมทุกอย่างไหม?"

ฉันยิ้มทุกครั้ง

ไม่ใช่เพราะฉันรู้สึกขุ่นเคือง

เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าบทสนทนานี้จะไปทางไหน

ฉันตอบว่า

"แล้วแต่ว่า... 'ทุกอย่าง' ของคุณรวมถึงการเรียนรู้ความต่างระหว่างโดมินาทริกซ์กับเอสคอร์ตด้วยไหม?"

เงียบ

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันจินตนาการว่าเขาจ้องโทรศัพท์ พยายามคิดว่าเขาเพิ่งถูกหยอกหรือถูกสอน

คำตอบคือ... ทั้งสองอย่าง

ความจริงคือ ความเข้าใจผิดนี้พบได้บ่อยมาก ผู้คนเห็นหนัง เลื่อมส้นสูง และคำว่า "มิสเทรส" แล้วจินตนาการก็เติมช่องว่างให้เอง ฮอลลีวูดไม่เคยช่วยเราเลย ตามหนัง ผู้หญิงที่ถือแส้ทุกคนกลายเป็นเอสคอร์ตทันทีที่กล้องหยุดถ่าย

ชีวิตจริงดราม่าน้อยกว่านั้นมาก และน่าสนใจกว่ามาก

การเดินเข้าดันเจียนของฉันโดยคาดหวังว่าจะเจอเอสคอร์ต ก็เหมือนเดินเข้าไปในร้านอาหารมิชลินสตาร์แล้วถามหาตู้ขายของอัตโนมัติ

ผิดที่

ผิดอาชีพ

ประสบการณ์ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ลองคิดดูสิ

คุณไม่เดินเข้าไปในคลินิกทันตกรรมแล้วขอพาสปอร์ต

คุณไม่ขอให้ทนายตัดผมให้

คุณไม่จ้างครูเปียโนมาซ่อมรถ

อาชีพที่แตกต่างกันมีอยู่ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน

แต่กระนั้น ผู้คนก็ยังคงสับสนว่าดอมินาทริกซ์กับเอสคอร์ตเป็นสองอาชีพที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ให้ฉันอธิบายด้วยวิธีที่ง่ายที่สุดที่ฉันรู้

เอสคอร์ตขายความใกล้ชิด

โดมินาทริกซ์ขายอำนาจ

คนหนึ่งเชื้อเชิญให้คุณเข้ามาใกล้

อีกคนตัดสินใจว่าคุณเข้ามาใกล้ได้แค่ไหน

คนหนึ่งสร้างขึ้นจากความปรารถนา

อีกคนสร้างขึ้นจากการควบคุม

คนหนึ่งถามว่า

"คุณต้องการอะไร?"

อีกคนถามเบา ๆ ว่า

"คุณได้อะไรมาแล้ว?"

นั่นคือความแตกต่างที่ควรจดจำ

ทีนี้ให้ฉันเพิ่มอารมณ์ขันหน่อย

ลองจินตนาการว่าคุณจ่ายเงินให้ครูเปียโน แล้วถามว่าทำไมเขาไม่ซ่อมรถให้คุณ

คุณจะฟังดูน่าขัน

คนละอาชีพ

คนละทักษะ

คนละความคาดหวัง

มันก็เหมือนกันกับที่นี่

โดมินาทริกซ์ให้บริการ BDSM

เอสคอร์ตให้บริการความเป็นเพื่อน

ไม่มีอาชีพไหน "ดีกว่า" อีกอาชีพ

พวกเขาเป็นแค่อาชีพที่ต่างกันด้วยขอบเขตที่ต่างกัน

สิ่งที่พวกเขาเสนอคือทางเลือกของพวกเขา

สิ่งที่ฉันเสนอคือทางเลือกของฉัน

ผู้คนมักคิดว่าพวกเขาจ่ายเงินให้ฉันเพราะฉันใส่ชุดดำและรู้วิธีถือแส้

ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดี

ลูกค้าของฉันไม่ได้จ่ายค่าเครื่องหนัง

เครื่องหนังซื้อออนไลน์ได้

พวกเขาไม่ได้จ่ายค่ารองเท้าส้นสูง

และไม่ได้จ่ายค่าดันเจียน

สิ่งที่พวกเขาจ่ายคือสิ่งที่คุณสั่งจากตะกร้าสินค้าไม่ได้

ประสบการณ์

จิตวิทยา

ความคิดสร้างสรรค์

ความมั่นใจ

วินัย

ความไว้ใจ

หลายปีที่ใช้ทำความเข้าใจว่าทำไมจิตใจมนุษย์โหยหาการควบคุมพอ ๆ กับการโหยหาการยอมจำนน

ก่อนที่เซสชันจะเริ่ม ฉันอ่านคนที่นั่งตรงข้ามฉันอยู่แล้ว

ลูกค้าบางคนมาถึงโดยเชื่อว่าต้องการความเจ็บปวด

คนอื่นคิดว่าต้องการถูกย่ำยี

บางคนจินตนาการว่าต้องการวินัยเข้มงวด

แต่หลังจากพบผู้คนจากทั่วโลกมาหลายปี ฉันได้เรียนรู้อะไรที่น่าสนใจ

ผู้คนแทบไม่เคยต้องการสิ่งที่พวกเขาคิดว่าต้องการ

สิ่งที่พวกเขาโหยหาจริง ๆ คือการอนุญาต

การอนุญาตให้เลิกแกล้งทำ

การอนุญาตให้เลิกตัดสินใจ

การอนุญาตให้คนอื่นแบกน้ำหนักของการควบคุมสักพักหนึ่ง

นั่นไม่เกี่ยวกับเรื่องเพศเลย

มันเกี่ยวกับจิตวิทยาทั้งหมด

น่าขันที่หลายคนใช้ทั้งชีวิตพยายามมีอำนาจ

แล้ววันหนึ่ง พวกเขาจ่ายเงินให้คนอย่างฉันเพื่อโอกาสยอมสละอำนาจนั้น

ชีวิตช่างมีอารมณ์ขันจริง ๆ

ลูกค้าบางคนบริหารบริษัท

บางคนดูแลพนักงานหลายร้อยคน

บางคนตัดสินใจเรื่องเปลี่ยนชีวิตทุกวัน

เป็นเวลาสองสามชั่วโมง พวกเขาไม่อยากตัดสินใจอีก

ไม่อยากรับผิดชอบอีก

ไม่อยากให้ใครมาขอคำตอบจากพวกเขาอีก

พวกเขาต้องการความเงียบ

โครงสร้าง

กฎเกณฑ์

พวกเขาต้องการให้คนอื่นเข้าควบคุม

นั่นคือจุดที่งานของฉันเริ่มต้น

การแลกเปลี่ยนอำนาจคือศิลปะ

มันไม่ใช่ความวุ่นวาย

ไม่ใช่การทำร้าย

ไม่ใช่ความโกรธ

และไม่ใช่การทำร้ายผู้คนอย่างแน่นอน

มันคือการสร้างประสบการณ์ที่ผ่านการเจรจาอย่างรอบคอบ บนพื้นฐานของความไว้ใจ การสื่อสาร ขอบเขตที่ชัดเจน และความเคารพซึ่งกันและกัน

หากไม่มีสิ่งเหล่านั้น ก็ไม่มีการปกครอง

มีเพียงความเข้าใจผิด

แต่บางครั้งก็มีคนพูดว่า

"แต่มิสเทรสคนนั้นให้บริการเซ็กส์..."

ฉันไม่สนหรอก

นั่นไม่เกี่ยวกับฉันเลยแม้แต่น้อย

ฉันไม่ได้สร้างอาชีพด้วยการเปรียบเทียบตัวเองกับมิสเทรสคนอื่น และแน่นอนว่าฉันไม่เปลี่ยนขอบเขตของตัวเองเพราะคนอื่นมีขอบเขตต่างกัน

หากมิสเทรสคนอื่นให้บริการที่เหมาะกับคุณมากกว่า ฉันก็สนับสนุนอย่างจริงใจให้คุณไปหาเธอ

มีผู้หญิงหลายพันคนในวงการนี้ แต่ละคนมีสไตล์ของตัวเอง ขีดจำกัดของตัวเอง และธุรกิจของตัวเอง

ฉันเคารพสิ่งนั้น

ถึงตาคุณแล้วที่จะเคารพของฉัน

เมื่อคุณติดต่อฉัน คุณไม่ได้จองโดมินาทริกซ์ทุกคน

คุณกำลังจองมิสเทรส ธัญญา

นั่นหมายความว่าคุณเข้ามาในโลกของฉัน

คุณทำตามกฎของฉัน

คุณเคารพขอบเขตของฉัน

นั่นคือวิธีที่การปกครองทำงาน

หากประโยคแรกของคุณคือ

"แต่มิสเทรสคนอื่นยอมให้ฉัน..."

คำตอบของฉันง่ายมาก

แล้วคุณมาคุยกับฉันทำไม?

ไปหาเธอสิ

ไม่มีความขุ่นเคือง

ไม่มีการโต้เถียง

ไม่มีการเจรจา

เพราะหากคุณกำลังมองหาคนที่จะเปลี่ยนมาตรฐานของเธอให้ตรงกับผู้หญิงคนอื่น แสดงว่าคุณเข้าใจบทเรียนแรกของการยอมจำนนผิดไปแล้ว

การยอมจำนนไม่ใช่การบอกนักปกครองว่าคนอื่นประพฤติอย่างไร

แต่คือการยอมรับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ

กฎของฉันไม่เปิดให้ถกเถียง

มันเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์

และหากประสบการณ์นั้นไม่เหมาะกับคุณ ก็ไม่เป็นไรเลย

ไม่ใช่ทุกมิสเทรสที่เหมาะกับทาสทุกคน

เช่นเดียวกับที่ไม่ใช่ทุกทาสจะได้รับสิทธิ์รับใช้มิสเทรสทุกคน

นั่นคือความงามของการมีทางเลือก

และนั่นคือความงามของการมีมาตรฐาน

ผู้คนมักถามฉันว่าการเป็นโดมินาทริกซ์นั้นเหนื่อยไหม

บางครั้งก็เหนื่อย

ไม่ใช่เพราะเซสชัน

แต่เพราะการอธิบายความแตกต่างนั้นยากกว่าตัวเซสชันเอง

ส่วนที่ตลกที่สุดคือ คนที่เข้าใจ BDSM น้อยที่สุดมักเป็นคนที่มั่นใจที่สุดในข้อสันนิษฐานของตัวเอง

โชคดีที่การให้ความรู้เป็นรูปแบบการปกครองที่ฉันชอบที่สุด

ดังนั้น หากคุณอ่านบทความนี้เพราะคิดว่าผู้หญิงที่ใส่เครื่องหนังทุกคนให้บริการแบบเดียวกัน ฉันหวังว่าคุณจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ ๆ

โดมินาทริกซ์ไม่ได้ขายเซ็กส์

เธอขายประสบการณ์

เธอสร้างโลกที่จิตวิทยาแข็งแกร่งกว่ากล้ามเนื้อ ที่การรอคอยมีพลังมากกว่าความพึงพอใจทันที และที่ความไว้ใจสำคัญกว่าการหุนหันพลันแล่นมาก

เครื่องหนังเป็นเพียงเครื่องแบบ

เครื่องมือจริง ๆ คือจิตใจมาโดยตลอด

ดังนั้นครั้งต่อไปที่คุณสงสัยว่าโดมินาทริกซ์เป็นแค่เอสคอร์ตอีกแบบหรือเปล่า จงจำสิ่งนี้ไว้

เอสคอร์ตอาจขายแฟนตาซีของความใกล้ชิด

โดมินาทริกซ์เสนอสิ่งที่หายากกว่ามาก

สิทธิ์ในการยอมสละการควบคุม

และเชื่อฉันเถอะ...

นั่นคือสองโลกที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

อำนาจไม่ได้วัดจากสิ่งที่คุณพรากจากใครได้

แต่วัดจากสิ่งที่ใครเต็มใจวางลงในมือคุณ

นั่นคือความแตกต่าง

นั่นคือสิ่งที่ฉันทำ

อำนาจคืออำนาจ

มิสเทรส ธัญญา 💌