ทำไมทาสม้าโพนี่ของฉันถึงกลับมาเสมอ

ฉันมีทาสโพนี่คนหนึ่งที่มาหาฉันมาหลายปี

เมื่อฉันบอกว่าเขาเป็นลูกค้าประจำ ฉันหมายถึงประจำจริง ๆ บางครั้งเขาจองฉันห้าวันติดต่อกัน วันละสองชั่วโมง บางครั้งก็ยืดเป็นสามชั่วโมง เมื่อสิ้นสัปดาห์ ฉันคิดว่าฉันเจอเขามากกว่าเพื่อนบางคนของตัวเองเสียอีก

วันหนึ่งเขาบอกฉันว่า "มิสเทรส ผมเจอมิสเทรสเกือบทุกคนในกรุงเทพฯ แล้ว... แต่คุณคือคนโปรดของผม"

แน่นอนว่าฉันยิ้ม

ไม่ใช่เพราะเขาเรียกฉันว่าคนโปรด

เพราะฉันรู้อยู่แล้ว

ทีนี้ ถ้าคุณไม่รู้เรื่องนี้เกี่ยวกับฉัน ฉันขี่ม้าจริงเป็น

ฉันเรียนขี่ม้าครั้งแรกที่ภูเก็ต แล้วต่อมาขี่ผ่านทะเลทรายซาฮาราในโมร็อกโก ให้ฉันบอกอะไรคุณอย่างหนึ่ง... ม้าเป็นสัตว์ที่สวยงาม แต่ก็เป็นสัตว์ตัวใหญ่และทรงพลังที่มีความคิดเป็นของตัวเอง

ผู้คนคิดว่าการขี่ม้านั้นหรูหรา จนกระทั่งพวกเขานั่งอยู่บนกล้ามเนื้อครึ่งตันที่ตัดสินใจทันใดว่าถุงพลาสติกคือสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวที่สุดในโลก

ถุงพลาสติกปลิวหนึ่งใบ...

ตู้ม

บ่ายที่ผ่อนคลายของคุณกลายเป็นโรดีโอที่ไม่คาดคิด

การขี่ม้าจริงสอนอะไรที่มีค่าแก่ฉัน

คุณไม่ได้ควบคุมม้าด้วยกำลัง

คุณควบคุมมันด้วยความไว้ใจ

ม้าต้องไว้ใจคุณ

และคุณต้องไว้ใจม้า

บทเรียนนั้นอยู่กับฉัน

ดังนั้นเมื่อทาสโพนี่ของฉันบอกว่ามิสเทรสหลายคนกังวลที่จะนั่งบนหลังของเขาขณะที่เขายืน เพราะพวกเขาไม่แน่ใจว่าจะควบคุมเขาได้อย่างไร...

ฉันอดหัวเราะไม่ได้

พูดตามตรงเหรอ?

การขี่ม้าจริงยากกว่าการขี่ทาสโพนี่ของฉันมาก

ขอโทษนะเพื่อน... คุณแพ้การแข่งขันนี้

ระหว่างเซสชันของเรา ฉันไม่เคยให้เขาทำกิจวัตรเดิมซ้ำ

ทุกครั้งที่มาเยือนมีความท้าทายใหม่

ฉันสร้างแบบฝึกหัดสี่หรือห้าแบบที่ทดสอบการทรงตัว ความอึด การเชื่อฟัง ท่าทาง และสมาธิของเขา แต่ละเซสชันยากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

ฉันมีกฎง่าย ๆ ข้อหนึ่ง

คุณไม่ได้แข่งขันกับใคร

คุณแข่งขันกับตัวเองในสัปดาห์ที่แล้ว

ถ้าเขาพัฒนาขึ้น เขาก็ได้รับคำชมจากฉัน

ถ้าเขาขี้เกียจ...

ก็นะ...

เอาเป็นว่าการลงโทษของฉันเป็นกำลังใจที่ยอดเยี่ยม

เรื่องตลกคือ เขากลัวการทำให้ฉันผิดหวังมากกว่าการลงโทษเสียอีก

ดังนั้นทุกเซสชัน เขาจึงผลักดันตัวเองหนักขึ้น

แล้วสิ่งที่น่าทึ่งก็เกิดขึ้น

เขาเริ่มค้นพบสิ่งเกี่ยวกับตัวเองที่ไม่เคยรู้ว่าเป็นไปได้

เขาเรียนรู้ว่าเขากลั้นหายใจได้เกือบสองนาที

เขาค้นพบว่าเขาสามารถหอบฉันบนหลังและไปถึงประตูได้ในเจ็ดวินาทีโดยไม่เสียการควบคุม

เขาพบว่าเขาทนความไม่สบายได้มากกว่าที่เคยจินตนาการ เพียงเพราะความมุ่งมั่นของเขาแข็งแกร่งกว่าความกลัว

ความสำเร็จเหล่านั้นไม่ได้มาจากฉัน

ฉันไม่ได้มอบความสามารถใหม่ให้เขาอย่างวิเศษ

มันอยู่ในตัวเขาอยู่แล้ว

ฉันแค่สร้างสภาพแวดล้อมที่เขายอมค้นพบมัน

นั่นคงเป็นส่วนที่ฉันชอบที่สุดของการเป็นมิสเทรสมืออาชีพ

ผู้คนคิดว่างานของฉันคือการออกคำสั่ง

ไม่ใช่

งานของฉันคือการช่วยให้ผู้คนค้นพบจุดแข็งที่พวกเขาไม่เคยเชื่อว่าตัวเองมี

ไม่ว่าจะเป็นความมั่นใจ...

วินัย...

ความยืดหยุ่น...

หรือการกลายเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุดของแฟนตาซีที่พวกเขาแบกไว้ในใจมาหลายปี

การได้เห็นใครสักคนเดินออกจากเซสชันของฉันแข็งแกร่งกว่าตอนที่มาถึง เป็นความรู้สึกที่คุ้มค่าที่สุดอย่างหนึ่งที่ฉันรู้จัก

บางทีนั่นคือเหตุผลที่เขากลับมาเสมอ

ไม่ใช่เพราะฉันมีอุปกรณ์หรูหราที่สุด

ไม่ใช่เพราะฉันเป็นมิสเทรสที่เข้มงวดที่สุด

แต่เพราะทุกครั้งที่เขาเดินผ่านประตูของฉัน เขาออกไปโดยรู้จักตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

และส่วนฉัน...

ฉันยินดีจะฝึกเขาต่อไป

ยังไงก็เถอะ เมื่อเทียบกับม้าจริง เขาจัดการได้ง่ายกว่ามาก

อำนาจคืออำนาจ

มิสเทรส ธัญญา 💌